Dave Mustaine. Megadeth. Nikomu, kto lubi mocniejszą muzykę raczej nie trzeba przedstawiać tego pana i jego kapeli. Otóż pojawiła się gitara ze stajni Dean'a, która jest tym wszystkim co pan Dawid sobie zażyczył. Oto ona!

Przemek Nacewicz

Sprzęt nie zaskakuje nowym design'em, no może oprócz główki. Widać ewidentne nawiązanie do poprzedniej współpracy z takimi firmami jak Jackson czy ESP. Gitara, którą dostałem do testów jest cała czarna, główka z sześcioma kluczami w linii. Gryf jest stosunkowo cienki i szeroki (piszę to w porównaniu z gryfem Les Paul'a, do którego jestem przyzwyczajony), nie jest to natomiast „deseczka”, którą można spotkać np. w Ibanezach. Układ sterujący to 2x volume, 1x tone oraz 3-pozycyjny przełącznik. Ciekawostką jest to, że potencjometr przy przetworniku mostkowym nie odpowiada za przetwornik gryfowy, ale za poziom sygnału płynącego z pickup'a mostkowego. Nie pozostawia to złudzeń, do czego przeznaczona jest ta gitara. Dwa aktywne przetworniki i straplock'i Dunlopa dopełniają całości.

Gitara nie jest mała, a przy czym jest stosunkowo lekka. Równej wielkości "skrzydła" są długie, co przynajmniej na początku jest nieco niewygodne i wymaga przyzwyczajenia. Nie zapisałbym jednak tego na poczet wad - taki jest charakter "Vki" i trzeba się do tego przyzwyczaić, jeśli chce się ją posiąść :-) Wygoda jest ważna, ale nie kupuje się takiej gitary, by trzymać ją na wysokości piersi - wygląd też ma znaczenie :)

Nawiązując do paska, muszę dodać, że gitara jest dobrze wyważona i nie opada. Plus dla Dean'a. Na minus można zaliczyć niezbyt dokładne wykończenie warstwy lakieru w jednym z narożników korpusu. Należy pamiętać, że rozmawiamy tu o instrumencie klasy średniej (przyznaję, jestem „spaczony” customowymi instrumentami...). Gruba warstwa lakieru nie daje takiego czucia jak np. lakier nitro czy też "nagie" drewno. Większość „azjatyckich” gitar jest właśnie tak "konserwowana", więc może się okazać, że dla wielu nie jest to wada. Zwłaszcza, że lutniczo testowany instrument prezentuje się doskonale. Druga sprawa, to markery a właściwie to, że ich rozmiar i miejsce na podstrunnicy niekoniecznie są takie same. Są to oczywiście wady kosmetyczne, które nie wpływają w żaden sposób na grywalność.

A jak to gra? Ciężko :) Wystarczy posłuchać soundcheck Wojtka Hoffmanna.

Testowany egzemplarz był nastrojony do D, jedyne co musiałem zrobić to obniżyć akcję strun. Gitara brzmi ciężko i jednocześnie selektywnie. Palm muting, sztuczne flażolety - proszę bardzo :) Na upartego można coś ukręcić na czystym kanale wzmacniacza. Chociaż przetworniki nie brzmią tak sterylnie jak np. EMG, ale kto chciałby na takiej gitarze grać blues'a? ;) Instrument dobrze stroi i mimo braku blokowanych kluczy trzyma strój. Na uwagę zasługuje dłuuuuugi sustain - dźwięk brzmi, i brzmi...

Dodatkowo w zestawie jest szeroki, prostokątny case, który z łatwością mieści gitarę i ma jeszcze miejsce na akcesoria.

Jeżeli lubisz metal a dodatkowo jesteś fanem Dave Mustaine'a, to warto zainteresować się tą gitarą. Masz wtedy niezaprzeczalny urok "Vki" i sygnaturę weterana sceny metalowej.

Dystrybutor: FX Music

Dane techniczne Dean V Dave Mustaine VMNT

• Korpus/Top: mahoń
• Skala: 25,5” z 24 progami
• Gryf: Dave Mustaine Spec Mahogany D-shaped
• Podstrunnica: Palisander
• Klucze: Grover
• Mostek: Tune-O-Matic
• Przetworniki: Dave Mustaine Live Wire USA custom (aktywne z miniaturowym przedwzmacniaczem)
• Straplock’i: Dunlop flush mount
• Twardy futerał
• Kolory: Silver, Classic Black 
• Cena: około 3100 zł