Walden Concorda CD550 i CG530 - solidne instrumenty budżetowe z litą płytą rezonansową

gitary akustyczne

09.06.10

Niniejszym testem rozpoczynamy swoisty ciąg artykułów dotyczący opisywanych gitar. Ponieważ do naszej redakcji dotarła spora dostawa gitar Walden do gruntownego sprawdzenia, zaczynamy od dwóch przedstawicieli serii Concorda 500 - akustycznych instrumentów CD550 oraz CG530.

Staszek Kazu Góryński

Te dwa modele, choć pochodzące z jednej rodziny, różni w zasadzie wszystko – kształt pudła, drewno z jakiego zostały wykonane, przeznaczenie - dużo by wymieniać. Postanowiłem zatem podzielić test na dwie części i zacząć od pierwszego z wymienionych we wstępie „wioseł”.

Walden Concorda CD 550

Obie gitary dotarły pocztą kurierską zapakowane w miękkie pokrowce, z wkładkami Planet Waves zamontowaną pomiędzy strunami w taki sposób, żeby zminimalizować ryzyko uszkodzeń pochodzących od nieodpowiedniej wilgotności powietrza. Wiadomo, w podróży warunki są różne, a zabezpieczać należy się zawsze;)

Model CD 550 jest nieco tańszy od swojego kolegi, spodziewam się, że głownie za sprawą konstrukcji pudła rezonansowego. W tym przypadku mamy do czynienia z kształtem dreadnought, czyli najpopularniejszą i najbardziej wszechstronną odmianą. Płyta rezonansowa została wykonana z litego drewna świerkowego, co słychać już od momentu uderzenia pierwszego akordu – dźwięk odzywa się bardzo mocno i czysto, pod palcami czuć wibrację drewna. Boczki i tył gitary zrobiono z mahoniu, nieco przyciemniającego barwę instrumentu.

W kwestii wykonania nie mam zastrzeżeń – wszystkie elementy zostały połączone ze sobą prawidłowo, nie ma większych śladów kleju ani obtarć. Naszego akustyka wykończono na wysoki połysk lakierem poliuretanowym, dzięki czemu prezentuje się dość okazale. Kształt gryfu wpasowuje się w tendecję wygodno-wyścigową (nie ma to jak dobre nazewnictwo) pozwalając zagrać naprawdę szybko bez tracenia na poszukiwanych krągłościach kształtu. Znalezienie złotego środka w budżetowej gitarze nie jest wcale takie proste, natomiast CD 550 jest na całkiem dobrej drodze. Idealnie jeszcze co prawda nie jest, ale obrany kierunek nastraja całkiem optymistycznie.

Brzmienie instrumentu bardzo dobrze charakteryzuje swoją grupę jeśli chodzi o typ, wychodzi natomiast mocno ponad poziom reprezentowany przez gitary z tej półki cenowej. Pudło rezonansowe typu dreadnought jak zwykle najbardziej konkretnie wzmacnia środek pasma, mamy dodatkowo całkiem sporo basu i w odpowiednią ilość wysokich tonów. Znalazłem co prawda niewielką dysproporcję pomiędzy głośnością dźwięków w mocno oddalonych pozycjach, ale to dość kosmetyczna sprawa – zwłaszcza, że nie jest ona duża. Co najważniejsze, uderzone struny brzmią długo i bardzo dźwięcznie – grając akordy w otwartych strojach zdarzało mi się na chwilę przestać i posłuchać z przyjemnością ich wybrzmiewania. Z tego zadania ludzie Waldena wywiązali się koncertowo.

Walden Concorda CG 530

W tym przypadku mamy coś dla miłośników rozwiązań dobrych i nietypowych. Gitara ma bowiem kształt Grand Auditorium – na początek muszę się sumiennie przyznać, że (od jakiegoś czasu) mój ulubiony. W wyglądzie zewnętrznym najbardziej przypomina instrumenty klasyczne z zamontowanymi metalowymi strunami, dziwiąc niejednego laika (bardzo często pojawia się pytanie: „To jaka w końcu to gitara – klasyczna czy akustyczna?”), co jak zawsze ma swoich miłośników i przeciwników. Takie instrumenty zawsze brzmią cieplej i łagodniej, swój liryczny charakter częściej ujawniając w balladach i łagodnie brzmiących utworach, raczej nie chrypiąc w mocnym i rasowym bluesie. Warto zaznaczyć dla przykładu, że niejaka grupa Pink Floyd sporo numerów nagrała używając gitar o tej konstrukcji.

Zaczynamy jak zwykle od spraw wyglądu i wykonania. Tak samo jak w przypadku swojego kuzyna, instrument wykończono na wysoki połysk – błyszczy, aż miło popatrzeć. Części drewniane zostały starannie oczyszczone i przygotowane, a śladów łączenia i kleju znalazłem niewiele. Można zatem w tej kategorii ze spokojem postawić dobre cztery.

Również i tym razem mamy do czynienia z płytą rezonansową wykonaną z litego drewna, natomiast w odróżnieniu od CD550 jest to znacznie cieplej i ciemniej brzmiący czerwony cedr. Boczki i tył zostały zrobione z indyjskiego palisandru, a podstrunnica i mostek z palisandru w wersji standard. To całkiem częsta kompozycja, która w zamierzeniu powinna dać właśnie nostalgiczny, balladowy i delikatny efekt brzmieniowy.

Gryf kształtem dość mocno odbiega od wcześniej opisywanego modelu. Jest mniej płaski, bardziej okrągły i niezbyt szeroki – znajduje się jakby w jednej trzeciej drogi pomiędzy designem charakterystycznym dla akustyków i tym bardziej charakterystycznym dla klasyków. Dzięki temu najwygodniej chwyta się akordy, gra pojedynczymi dźwiękami nie stanowi problemu. Większy wysiłek trzeba włożyć w ewentualny bending, ale coś za coś… Po gruntownym przestudiowaniu wszystkich pozycji ręki na podstrunnicy nie stwierdziłem większych defektów, natomiast potrzeba regulacji jest nieco większa niż w przypadku CD550. Wystarczy chwilę posiedzieć z herbatą (czy też czymkolwiek bardziej inspirującym) i dostosować instrument do naszych potrzeb.

Pod względem brzmienia jest dokładnie tak, jak było przewidywane – wydobywający się z otworu rezonansowego dźwięk jest czysty, dźwięczny i zarazem nostalgicznie ciemny. Płyta wierzchnia z litego cedru zapewnia zadowalający poziom głośności (chociaż niższy niż CD550), a uderzone akordy w moll najlepiej oddają charakter instrumentu. Najbardziej eksponowany jest oczywiście środek pasma, basu nie brakuje, na dodatek z górnymi częstotliwościami też nie ma problemów. Wiosło jest nieco droższe od swojego kuzyna, niemniej w żaden posób nie wykracza poza sferę budżetową – można powiedzieć, że w swoim przedziale cenowym jest całkiem niezłe brzmieniowo.

Podsumowując

Zarówno jeden jak i drugi Walden Concorda to niezła propozycja dla osób, które szukają pierwszej porządnej gitary. W żadnym z nic nie było problemów z trzymaniem stroju (zamontowano klucze Die-Cast), oba testowane przez nas egzemplarze zachowywały się naprawdę przyzwoicie i co najważniejsze – brzmiały solidnie i charakterystycznie. Kwestia tego, do czego będziemy instrument wykorzystywać to już nasza indywidualna sprawa, warto jednak przed zakupem porównać jeden i drugi typ. Jako facet mogę tylko stwierdzić, że inną gitarę wybrałbym na wyjście do bluesowego klubu z kolegami na jam session, a inną na ewentualne wywarcie wrażenia na damskiej części jakiegoś wyjazdu/spotkania ;-) Ale to już tylko moje indywidualne spostrzeżenia…