Ta gitara ma bardzo ciekawą cechę, ponieważ w pewien sposób udało się zachować oczywiste skojarzenia z firmującym ją muzykiem nie tylko przez napisy i zdobienia, a bardziej dzięki samej konstrukcji i ogólnemu spojrzeniu na instrument. Logo przy mostku wywołuje oczywiste skojarzenia, ale dałbym głowę, że nawet jego brak nie przeszkodziłby w rozpoznaniu odpowiedniej osoby. Dlaczego tak jest? Odpowiedź znajduje się w poniższym teście.

Bartek Lewandowski

Na pewno jest to jedna z ładniejszych gitar, jakie przyszły w czerwonym pokrowcu z napisem SE. Wiadomo, są różne gusta i dyskutować o nich nie ma co, ale design ma w sobie coś wartościowego, nie tylko zresztą przez nadrukowany w naprawdę fajnej wersji znak wywołujący oczywiste skojarzenia z Opeth, ale też przez dobrane barwy i dość nietuzinkowy sposób wykończenia. Jak dla mnie – plus.

Zaczniemy tym razem od nieco innej strony, mianowicie od gryfu. Zmiana jest podyktowana okolicznościami, dlatego, że po złapaniu wiosła w rękę zauważyłem, że chwytnia na całej długości została potraktowana papierkiem ściernym (czy też czymś działającym podobnie) i zmatowiona. Konsekwencją tego jest dość ciekawy wygląd dla grającego, bo poza nim chyba raczej nikt nie zwróci na to uwagi (to w końcu z tyłu), oraz poprawa szorstkości powierzchni, a co za tym idzie, dłoń nie powinna nam się ślizgać nawet po dłuższym koncercie. Wydaje mi się, że jest to podyktowane przewodnią myślą konstruktorów tego instrumentu, mianowicie tym, żeby nie zapomnieć, że gitara ma być jak najbardziej funkcjonalna. Fakt, że udało się przy okazji pójść w kierunku pewnego rodzaju „customa” nawet wśród sygnowanych sprzętów znów kieruje nas w stronę myślenia specyficznego dla muzyki progresywnej, czyli wykraczania poza ramy.

W oficjalnej specyfikacji rodzaj gryfu figuruje jako Wide Fat, połączony z korpusem na zasadzie konstrukcji singlecut. Jest dość szeroki, raczej nie z gatunku wyścigowych - nie da się ukryć, że to raczej dla wielbicieli typów kształtu bardziej przypominających prostopadłościan. Jako znaczniki pomiędzy nabitymi na hebanową  podstrunnicę progami (24 jumbo) funkcjonują tradycyjne motywy ptaków.

Do budowy korpusu wykorzystano drewno mahoniowe z klonowym topem. Dzięki temu gitara jest dość ciężka, jednak na pewno nie mieści się w kategorii takich, od biegania z którymi po scenie zyskamy na masie mięśniowej, bez przesady – drewniana płyta nie jest gruba. Podczas grania na sucho wybrzmiewa odpowiednio długo, nie rozstraja się też specjalnie mimo mostka tremolo. Bardzo klasyczny i regularny kształt powoduje, że z przyjemnością gra się też w pozycji siedzącej, nie trzeba marnować siły którejś ręki na podtrzymywanie instrumentu. Jeżeli tak, to z wyważeniem podczas trzymania gitary na pasku też nie powinno być problemów, no i faktycznie, nie ma;-)

Elektronika stanowi w koncepcji zestaw dość podstawowy, znajdziemy tutaj dwa potencjometry odpowiedzialne za głośność i barwę, trójpozycyjny przełącznik oraz dwa humbuckery, których powyższe kontrolery dotyczą. Przy mostku zainstalowano przetwornik SE HFS Treble Humbucker, natomiast bliżej środka strun znajduje się wersja SE Vintage Bass Humbucker. Taka konfiguracja powinna w zamierzeniu zapewniać nieco klasyczne brzmienie, które w razie potrzeby można łatwo zmienić na nieco bardziej nowoczesne, po prostu solidna podstawa do kombinowania. Jak wyszło?

Pod względem dynamiki nie ma zupełnie nic do zarzucenia, reakcja na atak jest naprawdę dobra, pozwala wydobyć sporo ciekawych efektów. Jest to instrument mniej wybaczający błędy, ale pozwalający bardziej rozwinąć skrzydła, można zwrócić większą uwagę na niuanse artykulacji. Potencjometr głośności działa w sposób najbardziej dedykowany do różnych eksperymentów z barwą, ponieważ przez dłuższy czas od pozycji „max” skręcanie poziomu powoduje większą zmianę przesterowania niż samej głośności, co pozwoli regulować stopień gain’u bez kombinowania z parametrami wzmacniacza, dając muzykowi większą swobodę. Poziom sygnału wychodzącego z kabla jest w przypadku używania pickupu przy gryfie wystarczająco wysoki do uzyskania odpowiedniego „kopa”, zdecydowanie jednak słychać, że to nie jest aktywny przetwornik, co dla tej gitary jest bez dwóch zdań plusem.

Przygotowaliśmy kilka przykładów dźwiękowych, w trzech pozycjach przełącznika. Na początku nagrania clean, na końcu przester:

PRS SE Mike Akerfeldt pickup mostek (stereo mp3 256 kbps 1.5 Mb)

PRS SE Mike Akerfeldt pickup mostek + gryf (stereo mp3 256 kbps 1.5 Mb)

PRS SE Mike Akerfeldt pickup gryf (stereo mp3 256 kbps 1.4 Mb)

Podsumowanie

Skracając spostrzeżenia z wcześniejszych akapitów do jednego, a przy okazji odpowiadając na pytanie zadane we wstępie można wysnuć jeden wniosek – to gitara po prostu stworzona do progresywnego grania. Możemy w jednej chwili przeskoczyć z mocnego, rozkręconego riffu na melodyjną solówkę na czystych barwach, postawiono dopracować walory estetyczne i skupić się na kilku nietypowych, acz funkcjonalnych pozycjach. Dla powszechnych Fenderów i Les Pauli to znakomita alternatywa, szczególnie skierowana do gitarzystów szukających własnej muzycznej drogi w szeroko rozumianej muzyce rockowej. Na pewno nie jest to tani instrument, jednak w tym przedziale trudno znaleźć tego typu gitarę w podobnej cenie, stąd oprócz ciekawości również ekonomiczne spojrzenie na sprawę skłania, by rzucić na nią okiem.

Specyfikacja:

• Singlecut
• korpus: mahoń, wierzch klon wzorzysty (flame)
• szyjka klon
• podstrunnica heban
• główka z klonu (flame)
• 24 progi jumbo
• mostek PRS tremolo
• markery: ptaki PRS
• złoty osprzęt
• przetworniki: HFS & Vintage Bass
• regulacja volume& tone, 3-pozycyjny przełącznik toggle
• wykończenie: Tortoise Shell z logo Opeth "O" na korpusie

Dystrybutor: FX Music Group