 Jest taka stara prawda realizatorska – tor nagraniowy/nagłośnieniowy brzmi tak, jak najgorszy element łańcucha. Czyli brzmi tak źle, jak najgorsze urządzenie w torze. Po stronie muzyka – gitarzysty czy skrzypka (lub skrzypaczki :-)) – wszystko jest dopięte na ostatni guzik (w tym ostatnim przypadku lepiej, żeby nie :-D). Gramy na najlepszych instrumentach na jakie nas stać, struny przed koncertem zmienione, nawet na kabel nie skąpiliśmy kupując jakiegoś Monstera czy Planet Waves'a. Tymczasem w większości klubów podpinają was pod najtańsze DI-BOXy, przez które wasz instrument NIGDY nie zabrzmi tak dobrze, jakby mógł... Hehmmm, a tak właściwie – jak Wy mogli byście zabrzmieć.
Radek Barczak
Gitara akustyczna, skrzypce lub wiolonczela na scenie jest pozornie łatwym do nagłośnienia instrumentem. Ot wpinamy się w DI-BOX, który nam podkłada nagłośnieniowiec i „gra gitara”. Pół biedy, gdy nagłośnienie realizuje taka firma, jak Gigant Sound, Fotis czy inna tej klasy firma – oni posiadają przyzwoite DI-BOXy, a za gałami miksera siada zwykle słyszący kolo. Inaczej się sprawa ma w klubach i w mniejszych lokalnych firmach, gdzie jeśli już DI-BOX się znajdzie, to są to w 99% najtańsze konstrukcje Behringera lub Proela... I żeby była jasność – to nie wina nagłośnieniowców, że jedynym kompresorem na wyposażeniu klubu jest przykładowo 4-kanałowy Behringer, w którym działają 3 kanały. Winę za to ponoszą właściciele klubów hodujący węża w kieszeni. Ale wracając do tematu naszej rozprawki - jeśli więc zależy nam na uzyskaniu brzmienia, z którego jesteśmy zadowoleni, to nie możemy liczyć na klubowych nagłośnieniowców, bo zwykle nie mają amunicji. Musimy liczyć na siebie. Musimy zainwestować ciężko zarobione pieniądze w urządzenie, które odetnie nas od amatorskiego wyposażenia sceny.
Skąd o tym wiem? Od jakichś 5 lat nagrywam koncerty. W różnych warunkach, na różnych scenach, w różnych klubach. I z powyżej opisanym problemem stykam się niemal w każdym klubie. Muzycy też się stykają. Stąd zwróciłem uwagę na pewną zależność – gdy na scenie pojawia się gitara akustyczna, skrzypce lub wiolonczela albo banjo, to równocześnie w 80% pojawia się L.R. Baggs Para Acoustic D.I. Dotyczy to głównie zagramanicznych zespołów (nagrywałem z 5 kapel z Wielkiej Brytanii, dwie z Niemiec, dwie z Holandii i po jednej z Włoch i Hiszpanii), ale i polscy muzycy zaczynają się w to urządzenie zaopatrywać, o czym przekonałem się nagrywając ostatnio choćby zespół Quidam. I to w zasadzie powinno wystarczyć za test :-) Przyznaję, że zwłaszcza ostatnia sytuacja z Quidamem i Maćkiem Mellerem dała mi do myślenia. Na tyle, że ściągnąłem sobie do testów ten di box.
Urządzenie jest zawarte w stalowej obudowie z giętej blachy pokrytej niezwykle trwałą farbą tzw. młotkową (o delikatnie chropowatej, nieregularnej powierzchni). Teraz włączam tryb czepiania się :-) Obudowa jest praktycznie niezniszczalna, ale potencjometry na górnym panelu wystają ponad poziom wypustków z blachy. Nic ich nie chroni przed uszkodzeniem. To nie koniec marudzenia. Gniazda. No właśnie – najtańsze gniazda z plastikowymi tulejami i plastikowymi nakrętkami! W profesjonalnym preampie i di boxie na scenę? No nie... A jednak mimo tych ewidentnych niedoróbek LR Baggsa Para Acoustic D.I. używa cały świat. Więc co jest takiego wyjątkowego w tym urządzeniu?
L.R. Baggs Para Acoustic D.I. łączy funkcję profesjonalnego przedwzmacniacza, DI-BOXa oraz 3-pasmowego korektora z dodatkowymi filtrami: wycinającym sprzężenia NOTCH i filtrem prezencyjnym PRES. Układ przedwzmacniacza jest oparty o tranzystory typu FET, które pracują w klasie A co wpływa na czystość dźwięku i bardzo niski poziom szumu. Dodając GAINu można dodać delikatnego drive'u co może dodać animuszu naszemu brzmieniu i czytelności na scenie! Para Acoustic DI posiada regulowane wzmocnienie do 24 dB co wskazuje na możliwość pracy z różnymi źródłami, w tym z pasywnymi pickupami o niskim poziomie wyjściowym.
Warto wspomnieć w tym miejscu o rzeczy, o której wielu muzyków zapomina. Jeśli mamy pasywne przystawki długość i jakość kabla którym łączymy instrument z di boxem czy wzmacniaczem ma fundamentalne znaczenie i wpływ na poziom sygnału i brzmienie. Zwykle przyjmuje się, że każdy metr kabla instrumentalnego obniża poziom sygnału o 1 dB. Przykładowo kabel o długości 5 metrów w przypadku podłączenia instrumentu z pasywną elektroniką powoduje stratę 5 dB. A różnica 6 dB to dwukrotna różnica w głośności! O charakterystyce częstotliwościowej nie wspomnę. Dlatego tak istotne jest, by móc w profesjonalnym di boxie na scenę czy do studia nie tylko zsymetryzować sygnał by móc go przesłać na większą odległość, ale również odpowiednio go wzmocnić. Układ przedwzmacniacza testowanego urządzenia prezentuje jakość studyjną. Najwyższą. Poziom zniekształceń wprowadzanych przez układ jest może konkurować z profesjonalnymi przedwzmacniaczami studyjnymi. Zresztą... w wielu studiach rolę preampu instrumentalnego odgrywa właśnie testowany Para Acoustic D.I.
Istotną sekcją w testowanym urządzeniu jest korekcja. Do dyspozycji mamy półkowe korektory LOW (±12 dB @85 Hz) i TREBLE (±12 dB @10 kHz) oraz półparametryczny „środek” działający również w zakresie ±12 dB i przestrajany w zakresie 400 Hz – 1.6 kHz. Uzupełnieniem jest wąski wycinający (lub... dodający, jeśli trzeba) filtr NOTCH umożliwiający zminimalizowanie pojawiania się sprzężeń (zakres 98 Hz – 247 Hz). Dysponujemy również funkcją odwrócenia fazy sygnału, co również w wielu przypadkach uwalnia nas od pojawiania się sprzężeń. Do tego wszystkiego mamy filtr prezencyjny rozjaśniający lub tłumiący okolice pasma 5 kHz w zakresie ±6 dB. Zakresy częstotliwości są dobrane doskonale, wręcz wzorcowo. Malkontentowi brakowało by jeszcze jednego dodatkowego pasma w okolicy 1,5 kHz, ale... to marudzenie.
W kwestii złącz – prócz wejścia jack 1/4” o impedancji 10 kOhm , wyjścia niesymetrycznego o impedancji 600 Ohm i wyjścia symetrycznego XLR mamy jeszcze złącze pętli efektów. Sygnał wysyłkowy (send) jest podłączony bezpośrednio z dyskretnego wejścia pracującego w klasie A, przed korekcją, regulacją głośności i zmianą fazy. Możemy je wykorzystać więc jako dodatkowe rozszycie sygnału (trzeba zastosować wtyk mono jack 1/4”). Posiadając kabel Y można wykorzystać złącze jako wysyłka i powrót z efektu, jak np. chorus czy pogłos. Poziom efektu regulujemy w kostce efektowej. Można również wpiąć w tor FX LOOP tuner. Ważne, żeby był wyposażony w pełny True Bypass.
Jeszcze jedna sprawa – zasilanie. LR Baggs Para D.I. jest aktywnym urządzeniem, czyli wymaga zasilania. Można skorzystać z baterii 9V lub takiegoż akumulatorka. Innym sposobem zasilenia Para DI jest Phantom podany z miksera przez złącze XLR. Na bateriach di box może pracować – według zapewnień producenta – do 200 godzin. W praktyce, z zasilania bateryjnego nie korzystałem podając zasilanie Phantom z interfejsu audio bądź miksera. Warto przy tym zaznaczyć, że w razie zaniku zasilania Phantom lub zbyt niskiego napięcia (co może się zdarzyć np. w przypadku niskiej jakości mikserów lub starszych mikserów, ewentualnie niskobudżetowych interfejsów audio czerpiących zasilanie z portu USB bądź FireWire) di box automatycznie przełącza się na zasilanie z baterii.
L.R. Baggs przeszedł testy studyjne w czasie nagrywania gitar Wojtka Hoffmanna na najnowszą płytę TURBO, która ukaże się już we wrześniu. W trakcie nagrywania gitar LR Bags Para Acoustic DI był wykorzystany do rozszycia bezpośredniego sygnału z gitary – po wyjściu D.I. OUT (XLR) sygnał wchodził bezpośrednio do systemu zapisu (czysty sygnał z gitary do ewentualnego reampingu), zaś przez wyjście jack 1/4” OUTPUT sygnał wchodził do kostki Ibanez Tubescreamer TS9DX i dalej do wzmacniaczy. Para DI wykorzystałem również podczas nagrań dwóch koncertów mniej znanych zespołów – raz do akustyka, raz do basu. Trzeba było widzieć wdzięczność w oczach gitarzysty, gdy zobaczył, jak pod jego akustyka podpinam Para DI zamiast podłączonego już di boxa Behringera :-) Nie to, że Behringer jest zły, ale jeśli na końcu sygnał trafia przykładowo do miksera firmy Phonic, to po wzmocnieniu takim preampem większość gitarzystów najchętniej by spakowała gitarę i wyszła z klubu.
LR Baggs Para Acoustic D.I. jest niewdzięcznym sprzętem do testowania. Po bodaj 15 latach na rynku, ewentualna krytyka byłaby w jawnej opozycji do najważniejszego testu tego urządzenia zdawanego na estradach i studiach na całym świecie. LR Baggs Para Acoustic D.I. jest światowym standardem i basta. I tylko malkontent szukający dziury w całym może krytykować ten sprzęt za plastikowe złącza czy wystające potencjometry. Bo prawda jest taka, że użytkując Para DI od grudnia 2008 (wstyd się przyznać, ile ten test trwał...) sprzęt nie nosi żadnych śladów użytkowania. Poza drobną rysą od wtyku jack. Poznałem w międzyczasie dwóch użytkowników Para DI, którzy używają ten sprzęt od wielu już lat i nigdy nic nie zawiodło. Ostatecznie Para D.I. zostaje w moim secie sprzętu do nagrywania koncertów. I każdemu muzykowi grającemu na akustycznych instrumentach polecam przetestować i sprawdzić to urządzenie. Jest gwarancją dobrego brzmienia na scenie i w studiu. A cena (około 1000 zł) choć dość wysoka jest absolutnie uzasadniona. Jakość kosztuje.
Zapraszam do przesłuchania przykładów dźwiękowych. Na gitarze akustycznej Cole Clark Fat Lady FA2A gra Wojciech Hoffmann, zaś na gitarze basowej Ibanez BTB776 gra Donat Zamiara.
Dystrybutor: Kisielewski
|
Łał! Ta gitara ma coś w sobie - brzmi, świetnie wygląda, jest nieźle wykonana i stroi! Kapitalny stosunek jakości do ceny, brawo!
Tego efektu nie trzeba przedstawiać. TS7 powinien znajdować się w każdym pedalboardzie - nigdy nie wiadomo kiedy się przyda. Polecamy!
Połączenie technologii lampowej w układzie przedwzmacniacza i tranzystorowej w końcówce mocy - duża dawka przesterowanej mocy z kolumną na 4 12" Eminence V12. Wersja głowy i kolumny z chromowanym grillem (droższa wersja)
